Karthuizerhof

Een hofje achter een gewone straat

De Karthuizerhof is een groot hofje in de Jordaan, en de meeste mensen die door de Karthuizersstraat lopen, gaan zo langs de poort. Binnen omsluiten vier lange bakstenen vleugels een grote, rustige tuin. Het straatrumoer blijft buiten.

Er wonen nog steeds mensen. Het is sociale huurbouw, dus je bent te gast in iemands achtertuin. Dat hoort bij de charme. Er is niets opgezet, en het hofje voelt als een plek die gewoon eeuwenlang is blijven bestaan.

Weduwen, pest en een klooster

De officiële naam van het hofje is het Huiszittenweduwenhof. In 1650 liet de stad het bouwen voor ongeveer honderd weduwen en ongehuwde vrouwen die niet meer voor zichzelf konden zorgen. Stadsarchitect Daniël Stalpaert ontwierp het. Een vrouw die een plek kreeg, kreeg een gratis woning. Ook kreeg ze turf voor de winter, brood, kaas en een beetje zakgeld.

De bekende naam komt uit een eerdere tijd. Tot eind 16e eeuw stond op deze grond een Karthuizer klooster. In 1602 werd het oude klooster een begraafplaats voor pestslachtoffers. Bijna vijftig jaar later werd op dezelfde plek het hofje gebouwd. Als je in de tuin staat, sta je dus op een flink stuk gelaagd Amsterdams verleden.

Waar je op kunt letten

Begin in de tuin. Daar staan twee waterpompen uit de 17e eeuw. Kijk goed naar de bronzen tuiten. De ene heeft de vorm van een vissenkop, de andere van een gezicht.

Draai je dan om naar de poort en kijk aan de binnenkant erboven. Je ziet het oude wapen van Amsterdam, een kogge. Het is een klein detail dat je makkelijk mist als je maar even omhoog kijkt.

Kijk voordat je gaat nog even naar de straat buiten. Onder de bovenramen hangen witte houten droogrekken. Ze gaven de Karthuizersstraat zijn bijnaam, de droogrekkenstraat.

Praat zacht en houd je camera weg van ramen en van de bewoners. Het hofje is het mooist als je langzaam loopt, even met het uitzicht blijft zitten en dan weer gaat.